واژه ای که آنقدر عذابم داد تا به اینجا رسیدم.

 آنقدر دلم را پر کرد که نمی دانستم حرف دلم را به که بازگو کنم تا آرام شوم.

 قلم و کاغذ شدند سنگ صبورم، تا آنجایی که یادم است از سوم راهنمایی شروع به نوشتن کردم

 یعنی از سال 75.

 حال دوازده سال است که می نویسم، اما نه کاغذ و قلم خسته شده اند و نه دلم آرام گرفته.

 این روزها روزهای تولدست. تولد او، تولد خودم و تولد این کلبه کوچکی که آن را وبلاگ نامیدیم.

 گفتم شاید اگر حرف دلم را گوش کنید، کسی باشدکه این دلم را آرام کند.

 ولی آرام که نشد هیچ، سرکش تر شد و آتش عشقش بیشتر.

    و من . . .

 کسی که آنقدر ساده دل است که حرفهایش را ساده می گوید.

 ساده عاشق می شود ولی ساده عشقش را فراموش نمی کند.

 من کسی هستم که همیشه اشتباه می کنم، همیشه راستش را می گویم و همیشه این

 راستگویی او را از من می رنجاند و از من دورش می کند.

 من خیلی تنهایم . . .

     و او . . .

 او کسی هست که روزی خواهد آمد و شاید هم آمده و رفته است. نمی دانم که در طول عمر

 خود می توانم او را ببینم یا نه.

 او را نمی شناسم و شاید هرگز او را ندیده باشم ولی عاشق هستم و می مانم.

    و بالاخره این دلم . . .

 بیماری ها و عذاب آنها، تاوان گناهانی است که انجام داده ایم. خوش به حال آنان که در تخت

 بیمارستانها هستند. به خدا عذاب جسم خیلی آسانتر از عذاب روح است.

 نمی خواهم شکایت کنم ولی نمی دانم چه گناه بزرگی کردم که اینطور باید روح و دلم در عذاب باشد.

 این روزهای شادم با عذابی که وجودم را گرفته به جای خوشی به ماتم سرایی مبدل

 شده که در ذهنم نمی گنجد.

 من عاشقم، عاشقی که شاید از قصه ها آمده، شاید از بهشت و شاید از جهنم.

 وبلاگ عزیزم تولدت مبارک.

 اشکانم با خون دلم همراه شده، نمی دانم اشک شوق است یا عذاب.

 به هر حال تولدت مبارک. لمس عشقت، عاشقانه . . .

 لمس اول : تولدش 13دی بود. به خاطر ماه محرم چند روز زودتر آن را جشن گرفتم.

 خوش باشیدو شاد شاد . . .

 .

 رضا...!