این غزلهای زلالی که زمن می شنوی               چشمه جاری اندوه ولی  دریائیست

چند وقت است که بازیچه مردم شده ام               گرچه بازیچه شدن خودش دنیائیست

دل به دریا زذه ام تا باز آغاز کنم                     ماجرایی که سرانجامش یک رسواییست

این غزل نیز دل تنگ مرا باز نکرد                  ذهن من تشنه یک زمزمه نیمائیست

عاشقت هستم گرچه هدفی بیهودست                 دوستت دارم گر چه سخنی تکراریست

خدایا گر چه کفر است این، ولی یک شب از این شبها

فقط یک لحظه، یک لحظه خودت را جای من بگذار

بارها ساعت ها از نیمه شب گذشته اند و قانون زندگی و روز عادی به تو یاد داده اند که فکر کنی

باید بخوابی در حالی که چشمانت، مایلند ستاره ها را نگاه کنند و پیشانی ات نیاز به سجده

دارد.

و اگر خدا آخر را اول می آفرید تو چه می دانستی که الان در کجا و با که ودر چه.....

وقتی عبور از پل صراط برای یکی چند ثانیه و برای دیگری هفتاد سال طول می کشد، تو با کدام

اطمینان می توانی بگویی که چند سال دیگر زنده ای؟!.

ولی خداوند عاقل، آخر را اول قرار نداد و نیافرید تا در اول زندگی محبت را در نگاه تو و صداقت را

در دستان گرم تو بیابم و طعم شیرین زندگی را بچشم و معنای عشق را تجربه کنم و تو همچون

انوار طلائی خورشید مهربانیت را بر من ارزانی داشتی، به خاطر تمام زحماتی که برایم کشیدی

هزاران بار بر دستانت بوسه می زنم و فراموش نکرده ام که عاشقانه ترین ترانه های زندگی ام

را با تو تجربه کرده ام ولی فراموش کردیم که عشق یک اسم نیست بلکه یک فعل است و

موفقیت در عشق فقط با پیدا کردن دلبری مناسب حاصل نمی شود . بلکه باید خود نیز عاشقی

مناسب باشی، بگذار عشقمان قدرتمند تر از خشممان باشد و هنر گذشت را در زندگیمان به

کار بگیریم چون کمی خم شدن بهتر از شکسته شدن برای همیشه است.

عشق فقط به معنای نگاهی عاشقانه به یکدیگر نیست، بلکه به معنای نگاهی مشترک و همزمان

به نقطه ای مشترک هم معنا دارد.

عشق خام می گوید: عاشقت هستم چون به تو نیاز دارم.

و عشق پخته می گوید: به تو نیاز دارم چون عاشقت هستم..

من اهل عشق نبودم به آن تصور خام                  تو در محاسبه ات اشتباه می کردی

تو حرف می زدی و من سکوت می کردم             من آب می شدم و تو نگاه می کردی

خلاصه عشق من با تمام خوبیهات                     قبول کن که کمی اشتباه می کردی

مرا که هیچ ، خودت را تباه می کردی...